Padaczka – Epilepsja u buldoga francuskiego

Kategoria: Zdrowie 5 959 0

Padaczka jest przewlekłym schorzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Charakteryzują ją często powtarzające się ataki drgawek, które pojawiają się bez żadnych wyraźnych oznak zewnętrznych i powodują upadek psa na ziemię. Atak może wystąpić nagle zarówno na ulicy, w czasie spaceru, jak również w domu. Czasami atak padaczki poprzedza lekki niepokój – pies przerywa swoje czynności, pozostaje w bezruchu z otwartymi oczami i rozszerzonymi, nieruchomymi źrenicami.

W kilka chwil później zatacza się i przewraca, zsuwa razem kończyny, które równocześnie kurczowo napręża i wyciąga przed siebie. Oddech może być na chwilę zatrzymany. Bezpośrednio po tej fazie pojawiają się drgawki, bicie i rzucanie kończynami, ruchy wiosłowania oraz przekręcenie głowy. Występują też kurcze mięśni żwaczowych, powodujące tak silne kłapanie zębami, że z pyska wypływa pienista ślina. W czasie ataku pies traci świadomość, zdarza się, że oddaje bezwolnie kał i mocz. Przy padaniu i w czasie drgawek zwierzę może być narażone na różne obrażenia. Atak trwa zazwyczaj kilka minut, nierzadko po jego ustąpieniu pies wykazuje znaczny apetyt. Między atakami pies robi wrażenie zdrowego. Częstotliwość napadów padaczkowych jest różna – mogą one pojawiać się w odstępach kilkunastomiesięcznych lub kilka razy dziennie. Im krótszy jest czas występowania napadów po sobie, tym rokowanie dla psa jest bardziej niepomyślne.

Przyczyny choroby nie zostały jak dotąd dostatecznie wyjaśnione. Jednakże przyjmuje się, że występowanie napadów epileptycznych zależne jest od współistnienia dwóch czynników – po pierwsze od skłonności dziedzicznej bądź wrodzonej, a po drugie od różnego stopnia uszkodzenia tkanki mózgowej. Wykazano, że zapalenie mózgu, zatrucie toksynami pasożytniczymi, choroby zakaźne (np. nosówka), nowotwory mózgu i cukrzyca – również mają związek z powstawaniem choroby.

Wyróżnia się dwa zasadnicze rodzaje padaczki:

a) PADACZKA OBJAWOWA – wynikająca z różnego rodzaju uszkodzenia mózgu. Uszkodzenia te mogą być spowodowane uciskiem guza na tkankę mózgową, jak i zaburzeniami czynnościowymi (np. hipoglikemią). Jednakże metody pozwalające na rozpoznanie i ocenę uszkodzeń w obrębie mózgu są zazwyczaj trudno dostępne dla lekarza weterynarii. W większości przypadków zmiany występujące w tkance mózgowej można stwierdzić dopiero podczas badania pośmiertnego zwierzęcia. Ustalono, że przyczynami wywołującymi napady padaczkowe mogą być zmiany pozapalne, blizny pourazowe lub zrosty oponowo – mózgowe. Ataki epilepsji u psów często powstają jako powikłanie po przebytej nosówce. Natomiast po urazach czaszki może wystąpić tak zwana padaczka pourazowa, a przy różnego rodzaju zatruciach można mieć do czynienia z padaczką toksyczną. U psów młodych objawy padaczki stwierdza się przy silnych inwazjach pasożytniczych. Ustalono również, że drgawki epileptyczne mogą wystąpić przy niedoborach witaminy B6.

b) PADACZKA O NIEUSTALONEJ PRZYCZYNIE (in. młodzieńcza, idiopatyczna; najczęściej o podłożu dziedzicznym). Opisywana jest u zwierząt chorych, w przypadku których nie stwierdza się żadnych uchwytnych zmian wywołujących epilepsję. Padaczka taka nazwana również idiopatyczną, najprawdopodobniej wywołana jest dziedzicznym defektem metabolizmu neuronów mózgu. Pojawiają się one najczęściej u pudli i spanieli, beagli, owczarków niemieckich i belgijskich, bernardynów, seterów irlandzkich, labradorów, retrieverów, golden retrieverów i foksterierów. U psów rasy małych ataki są zwykle łagodniejsze, a u psów ras dużych są silniejsze i trudne do opanowania lekami przeciwdrgawkowymi. Pierwsze napady pojawiają się bardzo wcześnie, bowiem najczęściej pomiędzy 6 i 18 miesiącem życia.

Ataki padaczkowe zazwyczaj są krótkie i mogą pojawić się w nieregularnych odstępach czasu. Często poprzedzone są zespołami objawów zwiastunowych, które zazwyczaj powtarzają się i są na tyle charakterystyczne, że opiekun psa jest w stanie je rozpoznać. Do napadu padaczkowego dochodzi w wyniku powstania tzw. ogniska padaczkowego. Definiowane jest ono jako nadmierne wyładowanie bioelektryczne w komórkach nerwowych mózgu, w obrębie którego wyróżnić możemy trzy fazy. Pierwsza faza nazwana jest zwiastunową i trwa od kilku minut do kilku godzin. W tym czasie dochodzi do zmiany zachowania zwierząt – nadpobudliwość, niepokój, poruszanie się bez celu, często obserwuje się również nadmierne oblizywanie się i ślinienie. Okres ten przechodzi w fazę drugą – właściwy napad, który może przebiegać bardzo różnie, uzależnione to jest od rodzaju padaczki.

Zgodnie z klasyfikacją wyróżniamy dwa rodzaje ataków padaczkowych:

1) ATAK PADACZKOWY MAŁY (in. atak bez drgawkowy o lekkim przebiegu) – objawia się nagłym pojawieniem się niewielkich drgań (np. szybkie ruchy kończyn), jednocześnie zwierzę jest cały czas przytomne. W innych przypadkach obserwowana jest bardzo wyraźna zmiana zachowania psa, który zaczyna wykonywać dziwne ruchy ciała. Pojawiają się również ataki polegające na utracie świadomości przez zwierzę, podczas których dochodzi do braku reakcji na bodźce zewnętrzne. Warto jednak podkreślić, że pies jest cały czas przytomny i nie wykazuje drgań mięśniowych, po krótkiej chwili stan zwierzęcia wraca do normy.

2) ATAK PADACZKOWY DUŻY – najczęściej występujący typ napadu padaczkowego, związany z wystąpieniem konwulsji. Podczas ataku dochodzi do utraty przytomności, któremu jednocześnie towarzyszy gwałtowny skurcz wszystkich mięśni ciała. Pies pada na bok, zazwyczaj wydając dźwięki (szczekanie, piszczenie, wycie), występują silne drgawki całego ciała, kłapanie zębami i nieskorygowane ruchy kończyn, obserwowano także obfity ślinotok i wymioty. Napad padaczkowy trwa od kilkunastu sekund do kilku minut.

Reasumując rozpoznanie padaczki zawsze powinno być przeprowadzone przez lekarza weterynarii. Leczenie polega na podawaniu leków padaczkowych w formie tabletek. Podczas leczenia epilepsji niezwykle istotne jest to, aby nie przerwać podawania leków, ponieważ nagłe odstawienie leków wywołuje ciężki napad padaczkowy u naszego pupila.

ZOBACZ RÓWNIEŻ PODOBNE ARTYKUŁY

Skomentuj wpis